Muzaffer Tayyip Uslu

Alaeddin Özdenören

(1940 - 29.06.2003)

20 Mayıs 1940'ta Kahramanmaraş'ta dünyaya gelen Alâeddin Özdenören ilk ve orta öğrenimini Maraş, Tunceli, Malatya ve İstanbul'da tamamladı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nü 1966'da bitiren Özdenören, İstanbul, Maraş, Çorum, Mersin ve Ankara'da çeşitli okullarda öğretmen olarak görev yaptı. 1991 yılında Kültür Bakanlığı Müşavirliği'ne atanan Özdenören bu görevindeyken emekli oldu. Emekliliğinden sonra Balıkesir'e yerleşen Özdenören 26 Temmuz 2003 akşamı hayata veda etti. Lise yıllarında ikiz kardeşi Rasim Özdenören, Cahit Zarifoğlu ve Erdem Bayazıt ile Maraş'ta çıkardıkları Hamle dergisi ile mahalli gazeteler için hazırladıkları edebiyat sayfalarında edebiyata başlayan Alâeddin Özdenören daha sonraları Yeni İstiklal, Diriliş ve Edebiyat dergileri ile, 1976'da kurucuları arasında yer aldığı Mavera dergisinde yazmaya devam etti. Özdenören, son yıllarda ise Edebiyat Ortamı, Yedi İklim, Hece, Ay Vakti, vb. dergilerde göründü. Şair, kimi zaman kendi adıyla, kimi zaman da Bilal Davut müstear ismiyle Yeni Devir, Milli Gazete, Zaman, Tutanak ve Sağduyu gazetelerinde de yazılar kaleme almıştır.

Şiir kitapları: Güneş Donanması (1974) Yalnızlık Gide Gide (1996) Şiirler/ Bütün Şiirleri: 1975-1999 (1999) Bütün Şiirler (2002)

TOPLU ŞİİRLERİ

	Dökülüş
	Güneş Donanması
	Hüzün Uçurumları
	Sır
	Tepedeki Gül

	Dökülüş Baktıkça gözlerine derinden Üstüme başıma güller dökülür. Ve her şey kopar yerinden Bir buluş bir gülüş ve unutuş ellerinden Ellerinden beyazlıklar dökülür Düşlerim ki, kuşatır gökyüzünü Sonra yıldızlar dökülür Geçerim arasından kimsesiz çocukların Ağaçlardan ağıtlar dökülür Akar saçlarımdan yalnızlığın ırmağı Kalbime dökülür..

	Güneş Donanması I Melon şapkalı birtakım adamlar Gördüler görülecek yerlerini kentin Selâmladılar halkı saygıyla Kavisler çizerek şapkalarıyla. İşte o ilk sırada gördüm seni Camlarına sinekler üşüşmüş bir kahveden Oldukça uzun bir ekmek kuyruğunda Sırtında yorgun bir yağmurluk Ve bomboş gözlerle. Geçerek aralarından Üç aşağı beş yukarı dolaşan Havai bahriyelilerin Sana geldim. Ekmekle makyaj arasındaki farkı düşündük seninle Ve çok eskiyi. Birlikte çiçek falına baktık Çitlenbik kokulu yatakta Kente giren ilk muhacir Altın ışıklarıyla donanmış güneşin Göğsünde iri bir gül Bilinmez serüvenlere işaret. Garson bir çay acele olsun Cevap bekleyen biri var çünkü Hangi sur taşının altında kimbilir Emniyete alınmış yalnızlığıyla. Bu kente bir tek kapıdan girilir Sürünerek otlar boyu Ölüm sularından içilir. II Haydi muhacir kalk Önce gider susuzluğunu Sonra sevgiyle uyandır çocukları Yüzlerinde yeni haberler uçuşan. Ve öğret onlara Kelimelerin nasıl dizildiğini Usta askerler gibi.

	Hüzün Uçurumları Yavrum Yalnızlığı şu son kıyısını da atla Ve anla ki hayat En özgür biçimini sende denemiştir Onun içindir ki ölüm Denizin doğurduğu eşsiz dalga Sende dokumaktadır güzelliğini. Varsın açıklamasın kendini hiçbirşey Değil mi ki gökyüzü toprağı kucaklamaktadır Değil mi ki mavilikler yolmaktayım göğsünden Değil mi ki bileklerimize kaynayan çelik Bir nehir gibi akan şu bulvar Gövdemizi dolaşan güneş Her gece üstümüze devrilen yıldızlar Senin doğurganlığından birer parçadır Ve elbet senin için söylenmiş türküler vardır Uzak dağlarında ülkemin Yürüyorum Bilirsin ben yürüyünce Irmaklar yürür ardımdan Kabir sularında avlanır çocuklar Ağaçlar ve kuşlar alabildiğine Yalnızlığı sağlar Ben yürüyünce değişir insanlar Artık hücuma kalkabilirsin ey rüzgâr Çünkü tarihinin yaprakları arasından sızan kan Boyuyor İçimde yuvalanan şiiri Ve sen nereme baksan Oramda bir kalp çarpıyor.

	Sır güzelliğinden çırpınan bu gecenin sularını evliyalar getirir bir gülüş gibi yolunur maziden yararak eşyanın direncini sonsuzluğa aşka ve hürriyete doğru uzanır dağların sessizliğinden korkuya kapılmayalım diye bu gece devine devine kalbimden geçen nehir unutulmuşluğun kahrından gelecek günlerin şarkılarına aciz ve susuz dudaklarına kentlerin benden selâm götürür benden selâm olsun diye uzak kentlerdeki kardeşlere göğsünü kabartır bir karınca dağların en şahına mağrur hafızam denizler kadar olur dökülür karanlığın avuçlarına benden selâm olsun diye kuşlar bu gece aydınlıkları avuçlar sabahlar ve arzular içre geçerek varlığın sırlı kapılarından bir köylü çarığı gibi derin ve ıssız kalbim yavruluyor bu gece hudut boylarında nöbette

	Tepedeki Gül Gülümü karşı tepenin üstünde Gizli bir el kırbaçladı Büyüttü yalnızlığını Tepe güle kesildi Arka çıktı gülüme. Şehire kaçtı gülüm Elden ele dolaştı Sonunda solgun bir pastanede Uykuya daldı. Ben gülüm bu kadar severim..