Türk Şiir Antolojisi

	Cahit Irgat
	(1915 - .......)
	1915'te Lüleburgaz'da doğdu. Edirne Öğretmen Okulu son sınıftan ayrıldı. Çeşitli tiyatrolarda oyunculuk yaptı. 1932'de Ankara Devlet Konservatuvarı'na girdi. 1936'da ayrıldı. İstanbul Şehir Tiyatrosu, Küçük Sahne, Devlet Tiyatrosu, Adana Şehir Tiyatrosu, Dormen Tiyatrosu, Oda Tiyatrosu ve Cahide Sonku ile kurdukları Cahitler Tiyatrosu'nda sayısız oyunda rol aldı. Birçok filmde oynadı. 1940 kuşağının önde gelen şairlerindendir. 5 Haziran 1971'de İstanbul'da öldü.Şiir Kitapları:Bu Şehrin Çocukları (1945) Rüzgarlarım Konuşuyor (1947) Ortalık (1952) Irgatın Türküsü (1969)

TOPLU ŞİİRLERİ

	Ağaç
	Bir Dalda İki Salıncak
	Bir Garip Yalnızlık
	Bütün Şehir Şahittir
	Göç
	İnsan Gibi
	Korkuyorum
	Memnunum Diyemem
	Rüzgârlarım Konuşuyor IV
	Sokak
	Son Yalnız

	4 Ağaç Ağacım, dört kol çengi kıyamet Her dalımda bir memleket Uzar kollarım uzar Taşımda toprağımda bereket Köklerimden başlar hürriyet Bana çarptıkça anlar Yağmur yağmur olduğunu Rüzgâr, rüzgâr. Taşımda toprağımda kıyamet Köklerimden başlar hürriyet.

	4 Bir Dalda İki Salıncak Yürümüş otlar dizine Kentin ışıkları gözüne Herkes cümbüşüne sazına İlmik senin boğazına Vardı elbet bir merhaban bu kente Geldiler gördüler mi sallandığını acaba Salıncaklar kuruldu şimdi başka ağaca Dirin kaça, ölün kaça Ne dört kitap, nice mezhep, nice din Bu ağacı insana insan diye gösterin

	4 Bir Garip Yalnızlık Çalmasın kapımı kimseciklerim Boş bulut yıldız yalnızlığında Çok uzun gözlerinin içindeyim Çalmasın kapımı kimseciklerim Çok uzun gözlerinin içindeyim Sonsuzluğumu içiyorum bebeklerinden Körkütük zehir zıkkım Çalmayın kapalı kapım Küflü bir akşamüstü terli Uludum arınmamış camlarda Ne telefon ne kapı zili Çalmasın ben evde yokum Çok uzun gözlerinin içindeyim Çalmasın kapımı kimseciklerim

	4 Bütün Şehir Şahittir Başımı rakı değil döndüren Bu öğle sıcağında Ekmek kokusundan da güzel Alnının ter kokusu. Ver meyveni mürdüm ağacı Arzum gibi yağ yağmur Bütün şehir şahittir Bu kadını sevdiğime.

	4 Göç Arzusuyla göç etmedi Kelepçeli götürdüler Gece yarısı Ay vururdu odası Bir daha görünmedi

	4 İnsan Gibi Çok yakında bir gün Çok yakında bir gün Ağır uykulardan uyanacaklar Zor kapıları açacaklar Yere sağlam basacaklar. Sevgiden sırılsıklam Yangınlanacak aşklar Çok yakında bir gün Çok yakında bir gün İnsanlar insan gibi yaşayacaklar. En dar en karanlık sokaklar Çok yakında bir gün Çok yakında bir gün Bayramlaşıp ışıyacaklar Hürriyet giyecek aydınlık ayaklar.

	4 Korkuyorum Her yerde aynı hava, aynı koku, aynı dert Korkuyorum Sen de kaçma bu şehirden Yalnız bırakma beni Gökler bile değişiyor lahzada Ardından geliyor bak Güneşiyle bulutuyla gökyüzü Bütün şehir, bütün deniz, yeryüzü Sen de kaçma bu şehirden Yalnız bırakma beni Ben fakir bir sahilin Kahır yüklü çocuğu Korkuyorum

	4 Memnunum Diyemem Memnunum diyemem yaşadığıma, Bana bir şey söylemiyor Bu deniz parçası, bu taka. Gün bitti, yollara düştü kahır Ötme vapur, gelemem Dört duvara sarılmışım. Sarmadı gitti beni Bu yandan çarklı dünya; İki yakam bir araya gelmiyor Ivırı zıvırı caba. Parmak parmak çürüdü Bir karış ömrüm, Yalan şeyleri özlemişim, nâfile Nâfile şiir yazmış, kahırla yıkanmışım, Gülmüşüm söylemişim, boşvermişim her şeye, Senin için yaşamışım insanoğlu, nâfile!

	4 Rüzgârlarım Konuşuyor IV Ben bir harp esiriydim Bulutları seviyordum, hürriyeti seviyordum İnsanları seviyordum, yaşamayı seviyordum Bulutları gözlerimden boşalttılar bir gece. Yalan söylemeyen bir dünyada. Ben de yalan söyleyemem. Ve ben şeffaf, tertemiz Pırıl pırıl bağırıyorum: Yetişir oltaya yem Dile küfür olduğumuz, Yetişir bozuk para gibi savrulduğumuz. Gözlerim var, görüyorum: Yarı çıplak, çırılçıplak Ölülerle dolu toprak Ölüler sarmaş dolaş Ölüler sivil, asker, ihtiyar Ölüler buram buram Nefret kokuyor Ve dilim var, söylüyorum: Benim de altçenemi Gözlerimi alacaklar belki de Yaşamak ve hürriyet istedim diye Ve belki de bir sabah Gün doğmadan az önce Heykelim dikilecek Bir darağacına.

	4 Sokak İnsanlar geçiyor sokaklardan Kendi ölüleri omuzlarında Bir hayat nefes nefese, orman orman İnsanlar geçiyor sokaklardan Sevgiler taşmış, merhametler taş Buram buram tütüyoruz taştan topraktan.

	4 Son Yalnız Kaç bin alkış, gözyaşı ucu Sarmaş dolaş arkadaşlık pabucu Aynaların bu kaçıncı öpüşü Bu gece mi bu yağmurun yağışı Bir oyuncu geçiyor iki büklüm sus Yaşadığı günlerin doruklarından Kala kala bir yağmur gözlerinde biriken Aynalarca uykusuz