Muzaffer Tayyip Uslu

	Eray Canberk
	(1940- ......)
	1940'ta İstanbul'da doğdu. Bir süre Yüksek Öğretmen Okulu Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde öğrenim gördü. Yayınevlerinde çalıştı. Öğretmenlik yaptı. Afşar Timuçin ile birlikte Kavram Yayınevi'ni kurdu, yönetti. İstanbul'da yazar ve çevirmen olarak hayatını sürdürüyor. Dünya şiirinden çevirileri de çeşitli kitaplarda yer aldı. Şiir kitapları: Kuytu Sular (1969) Yüreğin Burkulduğu Zaman (1983) Ebrular (1997)

TOPLU ŞİİRLERİ

	Akasya
	Ayrılık Türküsü
	Bir Kadın Sevmek Üzerine Denemeler
	Değişip Yok Olan Bir Kenti Anımsayarak
	Gündelik
	İçten İçe

	Akasya niçin senden ayrı bir kaderi yaşıyor kafasını yasak bir kitap gibi yüreğinde taşıyarak sonra sen sarı saçları salkım saçak ve beyaz öğlelerinde akasya neyle avunur ak duvarlardan başka eğer solarsa kaçmak her dalgası kayalara tutsak bir deniz ve yaprağı düşen akasya kör ışıklarla sabaha varır gece gözleri hep gözleri ihanetle direnir sayfalarda tükenen bir adamsa yaşamak ve kuruyan akasya niçin senden ayrı bir kaderi yaşıyor niçin kenar yollarda çiçek açar akasya

	Ayrılık Türküsü doğduğum yerden kopup doyduğum yere vardım her şeyimi unutup yarama tütün sardım selam benden eşe dosta karım yorgun oğlum hasta sızlayarak kapandı görünürdeki yara gurbet yeni dert açtı acı kattı acıma turna değil yardan haber getiren heves değil beni sizden ayıran hemşeriyiz belki de özlemimiz de yanı gelmişiz yaban ele alın teri kolay mı beyaz mendil sıla gibi koynumda işsizliğin zalim ipi boynumda

	Bir Kadın Sevmek Üzerine Denemeler I kimsenin görmediği gizli bir eylülde yollarda yürür tenhalığa yatkın hüznü bir sigara tüttürür inceden ince geceye saklar bir kimsesizliği andıran gündüzünü görmediği nice şehirler içinde bir şehir Aydın kim bilir nasıldır bitimsiz yolları alanları "sizin kendinize benzeyen bir sevginiz vardı" der de söylemez içinde gizler yarın çok uzak aklı başında duru bir korku gibi bir kadını sevmek nedir bilir de belki bilmez diye dertlenir söylemeye saklar gibi kokularını sonbahar gülleri

	Değişip Yok Olan Bir Kenti Anımsayarak bu kent büyük bir ihaneti gizliyor sabahlara dek inlemesinden belli seni nasıl uzak kentlere götürsem nasıl uyutsam nasıl dinlendirsem bu kent gizliyor büyük bir ihaneti bu kent küçücük adamları büyütüyor utanmadan ışıl ışıl yanan lambaları pişman gözleridir pişman gözleridir pişman bir ölüyü suçlamak kadar anlamsız üstüme üstüme geliyor hiçbir şey anlatmadan anlatmadan anlatmadan ben nasıl yanılmışım bilmiyorum bilmiyor ne çok anlatamadığımı gizlemekle umarsız iniyor umarsız akşam iniyor bir çiçek bırakıyorum gecenin başladığı yere

	Gündelik kapalısın kendi dört duvarında gündüz -biraz sınırsız- gece -evde odada- seni kim örseliyor kendinden başka yürü yollardan yorgun avut ama avunma yaşa tarifelerde etiket fiyat ve zam gülümse katlan hoş gör yüreğin burkulduğu zaman

	İçten İçe sevdam seni durmadan can evinde yeşertir çiçekçe ve çocukça sıralı sırasız ikide bir nice yıkım nice ılgar geçer iz bırakarak nice geç kalmış bahar acımıza eklenir çocukları da alan ölüm sıra beklemez yara üstten kapanır sızı içerden dinmez ölüm yıkım ve sevda yaşamakla başa baş başlangıç belli belirsiz bitim belirli nokta