Muzaffer Tayyip Uslu

	Hasan Akay
	(1957-........)
	1957 yılında İzmit’te doğdu. İlk, orta, lise öğrenimini bu şehirde gördü. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünde iki yıl okuduktan (1975-76) sonra aynı fakültenin Yeni Türk Edebiyatı bölümüne geçti (1977). Buradan mezun olduktan (1981) sonra bir müddet özel bir lisede edebiyat öğretmenliği yaptı (1981-83). İ.Ü. Orman Fakültesi’nde Türk Dili öğretim görevlisi olarak çalıştı. Bir yıl sonra İ.Ü. Edebiyat Fakültesi’nde Türk Dili okutmanı oldu. 1990 yılında Yeni Türk Edebiyatı bölümünden Doktora derecesi aldı. Akay, orta öğrenim yıllarında arkadaşlarıyla birlikte çıkardığı Dönüş dergisiyle yazı hayatına atıldı. Sedir dergisinin yazı işleri görevini üstlendi (1980). 1983 yılında Suffe Şiir Ödülü’nü M. Özçelik ile paylaştı. Bazı gazetelerde Sanat-Edebiyat sayfaları düzenledi. Sedir, Milli Gençlik, Türk Edebiyatı, Hisar, Cemre, İlim ve Sanat, Diriliş, Dergah, Yedi İklim gibi dergilerde, şiir, inceleme, çeviri, deneme, hikaye, tahlil çalışmaları yayımlandı. Şiir kitapları: Gökkuşağı Alnım, Ay Dervişleri, Savaş Görmüş Çocukların Şiiri adlı kitapları yayımlanmıştır.

TOPLU ŞİİRLERİ

	Bana Leylâ
	Çare-siz
	Eylül Yorgunu
	Gül Dervişleri
	Kış için Ebrû

	Bana Leylâ Bir kentteyim susuzum Ellerin bana / Leyla Dar kuyuda Yusuf'um Gözlerin bana / Leyla Ben göklere mecnunum Yolların bana / Leyla Hep kapalı kapılar Gül yüzün bana / Leyla Ah demek mümkün değil Dillerin bana / Leyla Sabır sevda yarabbi Bu kalem bana / Leyla

	Çare-siz Ah bu günler geceler kadim ağaçkakanı uzayan ömrümüzün sessiz bir törpü zaman pek farkında değiliz gün gün öldüğümüzün ışığını kim yakar kimsesiz aynalarda kaybolan yüzümüzün o müthiş gözlerinin parmaklığı içinden yine bakıyor hüzün

	Eylül Yorgunu Rüzgâr mı getirdi yoktu az önce dağlardan yürüyen suskun akşamı akşam ki etrafı sarıp örtünce eritir ufukta donuk zamanı Vicdanım dünlerden gel yap sorgunu kafeste kuş gönlüm/eylül yorgunu Resimler çizilir gözleri yaşlı silinir bulutlar göğe değince sevinç bir içimde,hüzün o başlı kanatır yüreği yere eğince Dağlarda çimenler yağmur vurgunu yürümez topraklar/eylül yorgunu Haykırış küçülür varmaz kulağa gönül seslerini duyan mı olur? bakışla da gidemezken uzağa yıldızı geceden sayan mı olur? Muştular yağmursuz bulutlar durgunu Gecede esen yel/eylül yorgunu Sessizlik hükümdar gece tahtında adımlar kısaldı,tutuk nefesler bir sarı yaprak var umut bahtında girmiş damarına endişe eser Yalnızlık,gün senin çevir burgunu şiirler,şarkılar /eylül yorgunu Eylül mü sen misin büken boynumu uçuşan yapraklar,göçen kuşlar mı? sildirmez gözümden ömür sonumu ey bahar bir daha çağın başlar mı? Yalan baharların gönlüm dargını kavuşmak ümidi..Eylül yorgunu.

	Gül Dervişleri Tut ki fatih'te çatıkatına yerleşmiş zaman başka bir zamandır, uyur gezer yaşamak... Uzaklarda boğulur caddeler gemiler bir bir batar gecenin yaprakları düşer karanlık alanlara başıboş ışıklar vururken sararmış salonlara dayanılmaz ağrılar yaşanır üç duvar arasında unutulmuş bir sessizlik ararken aslını şehrin alt katlarında... Tut ki zaman başka bir zamandır bu defa kutlu bîr mağarada çölü dinler adamlar esmer zülüflerini yüzüne savururken bir rüzgar masum bir uykunun yüzünde masum bir nazar bir ülke keşfediyor beladan nasip almış bir diyar Tut ki arş ürperiyor bu nazarın yüzünden gök iniyor sonsuz gibi hür ve geniş özleminden çevresinde bildik yıldızlar işiyor ve yaşanıyor kim ne derse desin ve kim ne derse desin ışık ve gül ve özlem zaman dışı yaşıyor... (Bir zamandı geleceğin göğsünde kırmızı gül yarası bir zamandı insanlar insan gibi şehre girdiler her biri gül yanaklı bir fatih gibiydiler yaşanmamış zamanla güçlü bağlan vardı.. Kusursuz bir terzinin biçtiği giysileri mükemmel bir eda ile tam vaktinde giydiler ezeli bir ağacın gölgesine girdiler ve gördüler gerçeğin gizli yüzünü.. Herbiri gül yanaklı bir fatih gibiydiler..) Tut ki el ayak çekildi çekilecek bir anda büyük kentlerin şimdi şok geçirdiği demdir yaralı yerimize tatlı bir mertemi serendir bir ana motif gibi gönülde tekrarlanan "gözleri sürmeli yaralı bir ceylan gibi" giden akşam bir kanat sesi birden alçaltır bulutları kulağına öpücük gibi usulca İnen bir davet zamanı gözlerinde ansızın dirilen özlemin turnaları birden kim gelir öyle şimdi kim tutar aynaları... Tut ki bütün hayatları bir zamanı dolduran ölümün gözbebeği gül dervişleri.. Acı bir ıstırap gibi uzayan karanlık geceyi o kuşatan denizi soyup siyah örtülerinden bulutsuz mavi bir göğe dönüştüren.. Tul ki bu dervişlerin ölümü yendiği zamandır Kitabın ve kuşların ve suların sevindiği zamandır gök çoğalmıştır ve yer uyandı uyanacak ve bütün kapıları - sur gibi bir ses - vurdu vuracak dinle.

	Kış için Ebrû Kaşla göz arasında dokur gökte kış Serpmeli ebrûnun yüreklisini Sessizlik ritmine kavuşur akış Giyinir dünya ipeklisini! Bir karış yer bile kalmaz açıkta Arşınlar yeri kar, karış karış Nûr ile örtünür etraf, usulca Başlar mûsikî, derin yakarış...