Türk Şiir Antolojisi

	Ahmet Necdet
	(1933 - ....)
	1 Mart 1933'te İnegöl'de doğdu.Soyadı Sözer'i şiirlerinde kullanmayan Ahmet Necdet, İstanbul'da Çapa Lisesi'nin (1950) ardından İÜ Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü'nü bitirdi (1954). Çeşitli kentlerde öğretmenlik yaptı. Profesörlüğe kadar yükseldiği akademik hayatını, emekli olarak noktaladı (1997). Gün Yüzleri kitabıyla 1994 TDK Şiir Ödülü'nü, Aşk Ey ile de 2002 Yunus Nadi Şiir Ödülü'nü (Roni Margulies ile) aldı. Şairliğinin yanı sıra çevirileri ve çeşitli antolojileriyle ünlendi.Şiir kitapları: Uzuneşek (1977) Ne Çok Enkaz (1988) Sana Bunca Yangından (1991) Gün Yüzleri (1992) İnegöl Hey İnegöl (1992) Kün (1994) Ay Kasidesi (1995) Zümrüt Longa (1998) Bir Can Yongasıdır Aşk (Sekiz kitabına girmemiş "İlk Şiirler"in eklendiği "Toplu Şiirler", 1998) Aşk Ey (2001)

TOPLU ŞİİRLERİ

	Aşklar Şiirle Kanar
	Ay Kasidesi
	Sana Bunca Yangından
	Seni Sevmek
	Şiir ve Flüt
	Uzuneşek
	Zekâvet Hanım'a Gazel

	Aşklar Şiirle Kanar Kimse taşıyamaz aşk acısını Yüreğe saplanan bir şiir kadar İnsanoğlu içindeki yangını Söndüreyim derken daha çok yanar Yalansız her aşkta şair kanı var Aşklar şiirle kanar Ve kimse kitleyemez yüreğini Ölümcül aşkına olsa da gaddar Şiirin yazgısı düşsel intihar Onun en hasını en güzelini Acıya bulanmış şairler yazar Aşklar şiirle kanar Aşk mıdır her işin başı ve sonu Şiir mi her gizi çözen anahtar Kırık bir hayatın aşk olduğunu Dile getirsem de bu neye yarar Odur anılara yağan sıcak kar Aşklar şiirle kanar

	Ay Kasidesi IV/Mare Tranquillitatis Biz biz idik biz olduk / görmeyene göz olduk Güneşin terkisinde geceye gündüz olduk Kış geldi yaz dediler / bahara güz dediler Sözcüklerle seviştik / şiir-söz'e giz olduk Ağaçtık ağamadık / buluttuk yağamadık Ayın beri yüzünde yağmursuz deniz olduk Ay gitti yıldız gitti / gece ne çabuk bitti Sessizlik Denizi'nde piştik eksiksiz olduk Hep'le hiç'e büründük / varlık diye göründük Yokluğun sarnıcıydık / belli belirsiz olduk Biz siz idik biz olduk / büyülü bir yüz olduk Gizimizi çözdüler: Ayda kalan iz olduk

	Sana Bunca Yangından Geceler kör ve sağır / ses vermeyen bir kuyu Haklı kılar uykuyu ve uyuşturucuyu Ağzından çiçek açan erguvan gökte Yeşertir bir aşkı ve küçücük bambuyu Ankâ'ya işmar eder zümrüt ve yâkut Çıldırtmak için serkeş bir kuyumcuyu Bu yüzden kana boyar aklının saçağında Tüneyen tahta kuşlar bütün Ortadoğu'yu Ne kadar içsen de kandırmaz artık seni Yaranı azdıran o bengisuyu Yürek bir mermi gibi sürülür yalnızlığa Mutlandırırsın tetiği ve namluyu Sendin ve büyüten de hep sen olacaksın Göğsünde akrep diye sakladığın korkuyu Ahmet Necdet ne kaldı sana bunca yangından Kendine dert ettin de aşk denen kuruntuyu

	Seni Sevmek Seni sevmek seni tükenmek mi biraz Kırılıp dökülmek mi yoksa gökyüzünün bittiği yerde Hep seninle beslenen o sensiz saatlerde Yangın yerine dönmek mi biraz Bilirsin aşka benzer yıkıntıdır bu Güneşi düşman sayıp geceyle unutulan Gün ışıdı mı karanlıkta tutulan Yıkıntısız bir aşkı yaşamanın umudu İntihar gibi bir şey bir ben'de yanmak için Belki de bir cinayet kanda uyanmak için Bir kere bin kere milyon kere Seni sen de bilirsin ama ne önemi var Asıl önemli olan sonuna kadar Dağların yürüyüşüdür denizlere

	Şiir ve Flüt Şiirin bir ucunda salkımsöğüt Öbür ucunda gökyüzü ve bulut Bulutun bir ucunda rüzgârgülü Öbür ucunda gül devşiren umut Umudun bir ucunda sonrasızlık Öbür ucunda tekinsiz paslı kilit Kilidin bir ucunda sen olmayan sen Öbür ucunda bencil kalem-kâğıt Kâğıdın bir ucunda "âh mine'l-aşk" Öbür ucunda Ahmet Necdet ve flüt

	Uzuneşek Sıkıldık deyince sıkılıyoruz Sevişip terlemenin yalnızlığından Bir masa iki masa uzun bir kalabalık Geceye bulaştık mı kan kırmızı bir yağmur Salvador Dali'nin bıyıklarından Yalnızlık diyoruz Tanrı'ya özgü Bize ne Tanrı'nın yalnızlığından Bir kadın iki kadın uzun bir kalabalık O çok kirpikli gözlükleriyle Kendini kendisine anlatan Şaraba gidiyoruz çok zaman bıkmış Gibi bir karanlığın lepiska saçlarından Bir şiir iki şiir uzun bir kalabalık İçkiye yaslandık mı osmanlıca bir hüzün Çıkıp da gelmiş gibi Nâilî divanından Dışarı çıkıyoruz dışarı çıkmak için Belki de çıkmak için kendi çıkmazımızdan Bir sokak iki sokak uzun bir kalabalık Ve aşk ne de olsa bir uzanıştır Hep böyle tek kişide pek çok kişi olmaktan Evlere giriyoruz evlere girmek de var Sevişip terlemenin yalnızlığından Bir yatan iki yatak uzun bir kalabalık Gecenin yangınında tükenmek daha iyi Ve ölmek daha güzel dışarıda kalmaktan

	Zekâvet Hanım'a Gazel Kimdi / neyin nesiydi / geriye nesi kaldı Hiçkimse'nin gülüydü / ki hiçkimse'si kaldı Geçen yazla birlikte uçup gitmişti kuşlar Sonbahara dökülen o yorgun sesi kaldı Sevmiş miydi / umulur / ama hiç sevilmedi Yüzünde bir kırgın'ın acı gamzesi kaldı Kediler taht kurmuştu eprimiş yüreğine Balkonda sardunyası ve mor lâlesi kaldı Şimdi morgdan sarkıyor O'nun sevecen eli Hepsinin üzerinde sıcak nefesi kaldı