Ayhan Hünalp

 

(1927 - .......)

 

Ayhan Hünalp 1927'de Bitlis'te doğdu. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Türkoloji Bölümü'nü bitirdi. Gazetecilik yaptı. Mesleğinde 25 yılını tamamlayarak Basın Şeref Kartı aldı. Istanbul Ekspres, Ulus, Akşam Haberler, Kaynak Dergisi, Tercüman, Hürriyet, Son Saat Gazetesi gibi gazetelerde çalıştı. Şiirleri Varlık, Türk Dil Kurumu'nun Türk Dili Dergisi'nde yayınlandı.
Şiir kitapları: Üç Otuz Para (1950) Bir Martı Öttü (1963) Uzak Maviler (1973)

                      TOPLU ŞİİRLERİ

  Asılan Adam
  Deniz
  İskele
  Lider
  Lorke
  Urganlı Şafaklar
  Yalnızların İsyanı
   
  4Asılan Adam

Böylesine sürüp gidecek karanlıklar
Bu köpek böylesine
Havlayacak
Gözlerim hep böyle
Ölürcesine
Yollarda kalacak.

   
  4 Deniz

Maviyi nişanlıyordu adam
Tetik düşmüyor
Mavi ölmüyordu
Adam ölüyordu.

   
  4İskele

Herkes perdelerini
Çeker geceleri
Benim perdelerim
Benim pencerelerim
Yok ki.

   
  4 Lider

Yürü dediler
Yürüdüm
Döndüm arkama baktım
Kimseler yok.

   
  4Lorke

Ömrünce dağları
Gördün Lorke
Bilemezsin denizleri
Hep kartallarla konuştun
İnsanları sevemezsin
Sen Lorkesin
Gözlerin varla yok arası

Kaderin körolası.

   
  4Urganlı Şafaklar

Hep böyle akşamüstlerinde
Ansızın çıkageliyorsun
Ellerim yanıma düşüyor
Sonra çekip başını gidiyorsun

Hani var ya bütün yalnızlıklardan
Bütün alacakaranlıklardan ürktüğümüz
Hani var ya bütün urganları kopartıp
Uyandığımız bir şafak
Bir büyük yolculuk pupayelken
Sonra ışıklar
Ve oyun perde inmeden

Yelkovan kuşları yeşil beyaz
Yırtılmış perdeleri ile yalılar
Böyle bitmezdi bu roman
Ben isteseydim

Alabildiğine çoban şarkıları geliyor
Füzelerin ırzına geçtiği göklerden
Kırılmış seren direklerinde yazılı yalnızlığım
Çaresizliğimi mendireklere gömüyorum
Ve sallanan bütün elleri
Bir kürdan gibi kırıyorum

   
  4Yalnızların İsyanı

Bütün köprü korkulukları tanır dirseklerini
Her köşe başındaki fenerde sen varsın
Her yalpalayan adam sensin
Açık perde uçlarında çıkmaz sokaklar sallanır
Boşluklarda sen

İşaret lambalarını söndürebilseydin
Sökebilseydin bütün çivilerini yıldızların
Çekip gitmeleri unutsaydın
Unutsaydın bütün çuvallamaları
Bütün yengileri, bütün yenilgileri
Sallayıp sallayıp da silkeleyebilseydin
Kurtulurdun

Gemiler iskelelere bağlanırken rakamsız saatlerde
Kediler çöp tenekelerini kazırken
Bütün bekçi düdüklerinde yalnızların türküsü
Sonra çekip giderken bütün yalnızlar
Sonra hepsi kaldırım taşına ilan kağıdı gibi yapışır
Güneşe karşı dikilir delik papuçlu ayaklar
Yalnızların isyanını ayaklar haykırır