Türk Şiir Antolojisi

	Hilmi Yavuz
	(1936 - .......)
	1936 yılında İstanbul'da doğdu.Kabataş Erkek Lisesi'ni bitirdikten sonra gazeteciliğe başladı.Lise yıllarında şiir yazmaya başladı ve bazılarını Dönüm dergisinde neşretti. İngiltere'de BBC'de çalıştı.Bu sırada Londra Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nü bitirdi. Dönüşünde Cumhuriyet, Milliyet Yeni Ortam gazetelerinde eleştiri ve inceleme yazıları yazdı.Bu yazılarının bazılarında Ali Hikmet müstearını kullandı. Mimar Sinan Üniversitesi'nde uygarlık tarihi, Boğaziçi Üniversitesi'nde felsefe okuttu.Nurettin Sözen döneminde İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin Kültür İşleri Dairesi'ni yönetti.Zaman gazetesinde köşe yazarlığı yapıyor. Bazı eleştirilerinde İrfan Külyutmaz ismini kullanıyor. Şiir Kitapları:Bakış Kuşu (1969) Bedreddin Üzerine Şiirler (1975) Doğu Şiirleri (1977) Yaz Şiirleri (1981) Gizemli Şiirler (1984) Zaman Şiirleri (1987) Söylen Şiirleri (1989) Ayna Şiirleri (1989) Hüzün ki En Çok Yakışandır Bize (Toplu Şiirler, İlk altı kitabının toplamı, 1989) Gülün Ustası Yoktur (Toplu Şiirler 1, son üç kitabı dışında, 1989) Erguvan Sözler (Toplu Şiirler 2, 1989) Çöl Şiirleri (1996) Akşam Şiirleri (1999) Yolculuk Şiirleri (2001

TOPLU ŞİİRLERİ

	Akşamın Yarısında
	Ay Doğar
	Bâkî'ye Rubai
	Bedreddin Üzerine Şiirler
	Ben İçin Sonnet
	Deprem
	Divan Edebiyatı Beyanındadır
	Doğunun Gurbetleri
	Doğunun Kadınları
	Doğunun Kalıtı
	Doğunun Sevdaları (I)
	Doğunun sevdaları (II)
	Doğunun Sevdaları (III)
	Lavinia İçin Sonnet
	Size Bakmanın Tarihi
	Taflan
	Yalnızlık Bir Tarihtir
	Yalnızlık Sonnet'si
	Yolculuk ve Gül
	Yollar ve Zaman

	Akşamın Yarısında herkes öteki gibi duruyor... akşam da durduğu yerde durmuyor artık; yolcu yolu kuşatıyor durmadan; kapanıyor 'Zaman' denen karanlık... hiçbir şeyde yok gibi ve herşeyde var; sıkışmış birileri ara yerde; kalbim! durma yetiş eski yazlara! nedense bir durgunluk var saatlerde... herşey nasıl da bütündü bir zaman: şimdi bahçe eksik, güllerse yarım; kar yağar, hüzün bile yok... ve nerdesiniz, âh, evet nerdesiniz, yok saydıklarım?

	Ay Doğar ay doğar bir ay doğar umarsız gözlerinden bir ay batar bedir allah karanlıklar bir silâh kahrı gibi oturur yüreğime iflah olmaz bir silâh ya kara bir kırbaç gibi vur beni küheylânlara ya beni öldür allah dünyada nerede olursa olsun dünyada senin umarsız gözlerin kanlı bir avuç zehir bir de yangınlı yaz akşamlarıyla bir gelir ya da senin umarsız gözlerin mahzun eşkiya ateşleridir tutuşur rüzgârlı bayırlarda

	Bâkî'ye Rubai Ey bakışlar ustası umutlar pehlivanı Sen anlattın bir gülde anlatılmaz olanı Biz bir hüzne başlarken sana çıraklık ettik Uçurduğun kuşlardır simdi Bâki Divânı

	Bedreddin Üzerine Şiirler "Ben de halümce Bedreddinem" Giriş yok hükmündedir bin şiirin yeşil atına çileli ekim günlerini bir daha oku acının ve gelinciğin kitaplığında acı, yok hükmündedir ölümün anayurdu bendedir solgun idam fermânıdır ruzigâr bir türkünün derin ağaçlığında ölüm, yok hükmündedir kuşlar ahî, gün yörüktür, vakt irişir haylice sonbahar olur gizli abdal diliyledir sevda sevda, yok hükmündedir 1. bedreddin mübalâğa akşam olur güz, neftî dolaklarını kuşanır da gelir yaprağın fetrete düştüğü zaman sen ey yaz günlerini top top ak çuhaya tebdil eyleyip ve bir solgun gülümseme olarak eğnine giyen şaman buyur otur şeyhim samanyollarının ılık sedirine uzan uzun, görklü ve sof yüzünü bizden yana döndür bize buğdayın ateşini gözlerin timârını ve hüznün vâridâtını anlat elini elimize dokundurmadan sen ki öldüğü yere bir kök sümbül bırakır gibi usulca sevdalar bırakan ovaların ve kartalların musahibi ne zaman diye sorma, ne zaman yaprağın fetreti gülün kıyâmına gülün kıyâmı ağacın isyanına dönerse işte o zaman mübalâğa aksam olur güz, neftî dolaklarını çıkarır da gelir elini elimize dokundurmadan 2. börklüce mustafa biz ki sevdamızı, alaca kıl bir heybe gibi sunduk aba terlikle denizi yürüyenlere şavkımız dağlara vurunca börklüce mustafa, yonca ve hançerlerin pîri ölümü masmavi bir hamayıl gibi boynunda taşıyıp gözleriyle bir acıya kalebent olmanın korkunç şiiri dövülüp tavını bulunca serez çarşısına, ince kıvrık ve celâlî bir ayışığı gibi girmek ve sesiyle şayağa ve tunca sancağı buğdaysı, türküsü ebruli bir isyân diye işlenmek ve devrilmek, birbiri ardınca biz ki sevdamızı, alaca kıl bir heybe gibi sunduk aba terlikle denizi yürüyenlere gölgemiz dağlara vurunca 3. torlak kemal kış, dağların kürkü gibi kış gece midir düşen dal? sen ey böğürtlenlerin ve umutsuzluğun mülkü ve bir hüzünden huruc eder gibi kalın bir türkü ile dağları düz eden abdal şimdi sen ilkyazı, belki kara, yün bir kuşak gibi beline dolayıp acıyı kav, sevdayı çakmak bilip yola çıkmak üzresin Ellerin ovalara üzengi denizin tuğu, ağacın börkü ve dahi ölümü bir yılkı gibi bırakıp gidensin torlak kemal kış, dağların kürkü gibi kış gece midir düşen dal? 4. sarı anastas yelkenler mutasavvıf ve boynu büküktüler ve bedreddin büyük fırtınalarla uğuldayan kaftanı giydi ve işte kırmızı ve sahtiyan bir kuşak gibi duyuyor tanyerini etinde ilkyaz, koynumuzda bir resimdi o isyân ki kana kana rumeli ve yıkık bir ayazma suretinde onda belirdi ve işte acılardan bir sur ölüm ancak bu kadar çocuk ve mağrur olabilirdi ve kuytu dağ koyaklarını bir sürme gibi çekmiş gözlerine hallâc-ı mansur ya da şahabeddin-i suhreverdi şimdi o, bir gurbet gibi güler ağıtlarla konar göçer gibiydi ve bedreddin, büyük fırtınalarla uğuldayan kaftanı giydi 5. koç salih ey can hümâsı, bize bu ruzigârdan bir sayfa okur musun? sen umuda bak ve onu güzel eyle ey tanyerini kızıl bir harmaniyeyle boydanboya örten uzun bedevî bize altın lengerlerde ölüm sun sonra bir dudağı yerde ve bir dudağı gökte bir devi sanki sen doğurmuşsun gibi acıyan memelerle bizi emzir gün döner, ay irişir, ey can hümâsı bize bu ruzigârdan bir sayfa okur musun? şimdi gök, suskun develerle ve mahzun ağır ağır konup kalkan kervandır çölü, yeni doğmuş bir bebek gibi koynunda uyutup bir lâlenin perçemini keserek okşa onu, ey can hümâsı, ve öp ve onu kanayan geceyle uyandır ölümün bir toy gibi kurulduğunu hiç görmemişiz hayli zamandır 6. musa çelebi devlet solgundu güya ki yaprağın biri düşmüş de, ağaç kökünden sarsılmış gibi elmalar akikti, üzümler canfes ve ölümü bir hasbahçe belleyip musa çelebi nicedir sırmalı bir düşü yağlı bir kemend gibi boynuna dolamış devlet solgundu ve halk, yakut bir atlas olarak susuşu karakalem, gülüşü mirî ve ansızın sedef bir orak biçmiş gibi gülüşü, yahut ki acının kol demiri şrak, göğsüne vurulmuş güya ki yaprağın biri düşmüş de, ağaç kökünden sarsılmış gibi 7. birinci mehmed bedreddin yaşıyor mu hâlâ? ben ki yazmalara ve bala hükmedendim; ihaneti gül diye resmedendim; denizin gönderine ölümü çektirendim ben, lala bedreddin yaşıyor mu hâlâ? dersin ki onu, mülhidlerini ormandan ayırmak olası değil boynu lâleden geçilmez saçları taflandır ve çağla ve alnı ak ketende yaban çileği gibi dağılan onlardı, lala bedreddin yaşıyor mu hâlâ? kuşlarla akan ipeği göllerde uçan çiniyi ve sevdayı, umarsız kına çiçeği gibi bölüşen onlardı, lala bedreddin yaşıyor hâlâ 8. beyazıd paşa gün akşamlıdır devletlim elbet biz de ölürüz gözüm hep o asılmışta kaldı sanki karanfil zülfünü dökmüş de şimşir topuzlu bir gürz indirilmiş gibi tanyerine kanlıydı kartal kanadı bir tarikat değneği gibi pürüzsüz ve düz bir beden, asılmış gözüm hep onda kaldı susan yazdı, konuşan güz usuldu, uzundu denizin boyu sanki tüy bacaklı bir tazı ya da kırmızı ve koyu bir masaldı, tarçından ve süssüz bir beden, asılmış gözüm hep onda kaldı gün akşamlıdır devletlim elbet biz de ölürüz 9. mevlânâ hayder ölüm, uysal bir mesnevî gibi aktı gider, döne döne güneş de batarken sararır acılar kaldıysa dünden bugüne elbet sorulacak bir hesap vardır ve hüznü bir kirmen gibi eğirip yükleyip türküleri tuza ve yüne ve ilkyazı bir garib efsâne diye söyleyenler, yaşatanlardır ölüm, uysal bir mesnevî gibi aktı gider, döne döne ve gel zaman, git zamandır söz yanar, cönk üşür, yaz morarır saçları çil kuşu, sesi nar tane ve ürkek bir kilim gibi seğirip ve nasılsa bir gülü edip bahane gözleri mahzunîdir, karacaoğlandır güneş de batarken sararır ölüm, uysal bir mesnevî gibi aktı gider, döne döne Sunu 10. nâzım hikmet hüzün ki en çok yakışandır bize belki de en çok anladığımız biz ki sessiz ve yağız bir yazın yumağını çözerek ve ölümü bir kepenek gibi örtüp üstümüze ovayı köpürte köpürte akan küheylan ve günleri hoyrat bir mahmuz ya da atlastan bir çarkıfelek gibi döndüre döndüre bir mapustan bir mapusa yollandığımız biz, ey sürgünlerin nâzım'ı derken tutkulu, sevecen ve yalnız gerek acının teleğinden ve gerek lâcivert gergefinde gecelerin şiiri bir kuş gibi örerek halkımız, gülün sesini savurup bir türkünün kekiğinden tüterken der ki, böyle yazılır sevdamız hüzün ki en çok yakışandır bize belki de en çok anladığımız

	Ben İçin Sonnet benim yüzümdür işte, mağrur, kalın, şizofren; unutmak ve aynayla, aşklarla azalmada; ben gideli beridir hilmi yavuz ile ben bazen burdayız işte, bazen de ürkünç oda içimize kapanan kapısıyla bugün de bir ben'e açılıyor, âh, yaldızlı ve çorak bir çökelti gibiyim ben kendi belleğimde... nereden açılırsa orasından akacak ur mu, ben mi, çıban mı? kötücül, irinli, pis... bıçak, bisturi, makas! beni deşin ve yarın çıkarın ne vardıysa: teslis, teslis ve Teslis!... ben bana çivilidir, isa'yla çarmıh neyse; aşksa bir iç kanama... gül, gülden içeri'yse...

	Deprem sen benim kalbimin bakıcısısın güldeki karanlık yazıdan bir mesel söylemek üzre olan sussam, razı değil dile söylesem, derin ve geleneksel bir hüzündür, dolaşır elden ele ah bedenin, zakkum bedenin! bir dağyolu tadında ve ben o yolu kalbiyle bilen yüzün gizemdir senin, yokluk! acı, sessizce yedi dildedir sevdalar kimdedir, kandedir ve depremler senin neren? kalbim buluşmamızdır, ey ceren!

	Divan Edebiyatı Beyanındadır Kuş sananlar yanıldılar Bir bakıştır dedi kimi Belki de bir bakış kuşu Kimseler bilmiyor hâlâ Güzelliği yaz iklimi Çiçek boyunca susuşu Uçardı azala azala Kaldı eski gazellerde Uçarı gözlere talimli Usulca yaklaşır sevmeye Kuş dediğin de neresi Bakışları gül resimli Bir şüarâ tezkiresi Yazılır azala azala Hilmi anladı gizini Giderdi hep hava üzre Bakış mülkünce osmanlı Issızlığı bir elinde Öbür elinde divânı Geçmiş bir gül saatinde Okunur azala azala

	Doğunun Gurbetleri akşam en güzel masaldır iyi anlatılırsa doğru olan herşeyde biraz öfke, biraz yılgınlık vardır der, bir kıssa câm incelince şarap da incelir yaşam acıdan kırmızıya ölüm hüzünden beyaza ve bir gül gelirse bu yol ayrımından gelir mutlaka ve nasılsa kendi elimizle kurduğumuz gurbetten daha zor bir sürgün yoktur yaşasak da, yaşamasak da umuda ve sonbahara hüküm ki: gülün saltanat devrinden ne sevdikse bugünden ve ne kaldıysa dünki acıyı yakuta döndürsün hüznü döndürsün elmasa akşam en güzel masaldır çünki iyi anlatılırsa

	Doğunun Kadınları biz batan güne sahip çıktığımızda ay, bitlis'te sarı tütün ya da bir akarsu imgesi gibi yiğit ve bütün bir ağıttır kadınlarımızda onlar hüznü bir çeyiz çileyi ince bir nergis ve gülerken bir dağ silsilesi taşırlar ve birer acıdan ibarettirler kayıtlarımızda kadınlar ki alınlarımızda doğuyu mavi bir nokta ve yazgıları çok uzakta bir nehir yoluna karışırlar ölümleri duvaktan beyaz ve ahlat, erciş, adilcevaz üzerinden geçen bir kederle yarışırlar ve birer yazmadan ibarettirler sevdalarımızda biz bir yazın ayağında en küçük bir gurbeti bile içi titreyerek okuyan ve bir gülü tersinden dokuyan umutlarımızda başlığı kınadan turaç bebesi doğuştan kıraç ve bir ninniyle darılıp bir türküyle barışırlar ve birer hasretten ibarettirler mektuplarımızda

	Doğunun Kalıtı biz üç güzel kardeştik ve ölüm, ölüm en gencimizdi bizim bize doğunun büyük şiiri kaldı o bir nehir gibi ve kendimizin nice ipek yollarına dökülüp ve derin kollarına bir gonca gül diye kapanıp ve tiftik, safran ve kilim gibi onca acılardan sonra, mağrur ve yitik bir külliyeye benzer gurbetimizin gide gide sonuna geldik biz üç güzel kardeştik ve ölüm, en gencimizdi bizim bize doğunun büyük şiiri kaldı sonra derviş defterimiz kapandı gün kara koyun, gece oğlaktı ve göçebe bir çeşme olan ikizim şiiri bir oba gibi kaldırıp dağ taş demeden, dizlerimizin bir bir büküldüğü baharat yollarından korkunç bir ağıt diye geçirip bizi düzlüğe çıkardı bize doğunun büyük şiiri kaldı

	Doğunun Sevdaları (I) sevda derinlerdedir, oysa ferhâd üstünü kazmada dağın kalbimin, yâni o yağmur ve acıdan ocağın madenini, lâciverdî ve mahmur bir ağrıyla delmede şiirin ve aşılmaz, en derin bir şiirin yurt edindiği billûr bir köşke girmede leylâ ve mecnunun, yâni o çölden ve ağıttan otağın önünde, bir adak gibi ölüme diz çöktürmede leylâ ve yakut, şafak ve irin ile emzirdiği bir güzün boynunu vurmada şirin sevda derinlerdedir, oysa ferhâd üstünü kazmada dağın

	Doğunun sevdaları (II) ay kanar, sevda akar, bir dağ bir dağ kendini delerse sesini yangına verse o dağdır acıların külhanı ve usul uçan şahin kanadında bir çerağ ve kalbim bir şehrâyin gibi kendinde yananı alıp hasrete giderse ay kanar, sevda akar, bir dağ bir dağ kendini delerse akşam ki pekmezle yanıp korkunç bir ipek humması ateşi kükreten, vahim ve kolsuz tecrid hırkası gibi kendini kuşanıp ölüm, bir yaz kadar hain alıp başını giderse ay kanar, sevda akar, bir dağ bir dağ kendini delerse

	Doğunun Sevdaları (III) sen ilkyazı önce kendinde oluştur ve sonra büyüt hiç solmayanı bir dağ ki kendinden umulmayanı seni yüzünde devşirip birden ve en hoyrat, en sevecen gözlerin ağır bir suçtur ve benim kalbimi yeniden yazabilmek için el aldığım çok olmuştur eski fütüvvetnâmelerden sen o ki dokunuşların ve acının derin bahçıvanı sevda, belki bir susuştur ve kimbilir, nasıl ve nerden gelen bir türküyle duyulmayanı bir soluk güldür, ki duyurmuştur esik fütüvvetnâmelerden sen ilkyazı önce kendinden oluştur ve sonra yürü yol olmayanı

	Lavinia İçin Sonnet sana da yas yaraştığı söylenir, öyle değil!.. birden bir dal kırılır, hani düşer ya suya, sen o akarsusun... akma!.. kendine eğil, orda gördüğün dalı, ey solgun lavinia, sanki tanır gibisin... belki eski yerinden göçmüş bir yaz sözünde unutulan zakkumu usulca büyüttündü, akarak tâ derinden; anımsa, öpüşlerdeki taşı, çakılı, kumu... nerde bir yaz olduysa o dalı taşır şimdi; âh! al götür, al götür... bırakma bir kuytuda; sen onu bıraktıkça ona yaraşır şimdi yas... ansızın köpüklerle sevişen bir duyguda... kırık... o yaz aynalarda durulsun diye güyâ sana yas değil elbet, yaz yaraşır lavinia...

	Size Bakmanın Tarihi size bakmanın tarihi! siz bir gonca kadar kendiliğinden yazılmış olmalısınız derin, korkunç ve ergen kalbim, sevdalara sığmayan kalbim bir dağı içeriyor geçerken siz o dağa sanki kış ve sanki bıldır yağan karsınız umarsız sözcüklere bulanmış size bakmanın tarihi! siz bir keteni köpürten yaz ve inanılmaz yalnızlıklarsınız; sadece sizin olan o vahim, o beyaz ve kuytu gurbet sesleriyle işlenmiş yazdıklarınız ve yanık, kavrulmuş dizelersiniz kimbilir hangi sevdalara dolanmış size bakmanın tarihi! bir kalbime güvensem sizi hep okurdum ben... ama nedense hep aynı hüzün ve hep aynı tutkuyla bakmayı bilmediğinden, ne yapsam bir ilenç, bir kargış gibi ardımsıra geliyor şairliğim o solgun yolculuğa adanmış

	Taflan ne zaman dinecek, ne zaman bu taflan, bu taflan? ey uçurum gözlü sevgilim! ne zaman baksam bir hiçlik tadı ve ağzından yıldızlar uçuran ergin, yeşil ve yabanıl bir yaz gecesi gibisin yüzünde yolların gülüşü ve yaz göğüne ilişkin bir esenlik üretiyorsun geçip giden fırtınalardan ey uçurum gözlü sevgilim! ne zaman baksam aşkların büyük yarlarıyla kuşatılmış görüyorum kendimi safran ve ezilmiş yazlardan bakışlarının kıyısız açıklarına gurbet ve cevahir taşıyan bir gülüş söylencesi geçer bir yazdan ötekine derin anlatılardan ey uçurum gözlü sevgilim! ne zaman baksam bir dağın yırtmacından ince bir dere yatağı gibi kayan yeşil tenini görüyorum akşam nasıl da yakışıyor yüzüne ve sanki bir kayalığın içinde durmadan kendi kendini oyan bir ferhâd gibiyim ben ya da pusuda, karanlık bir destan gibi hem solan hem solmayan ne zaman dinecek, ne zaman bu taflan, bu taflan? ey uçurum gözlü sevgilim!

	Yalnızlık Bir Tarihtir Yalnızlık bir tarihtir ikimiz Dururuz odalarda bir giysi gibi En kalın soluklarla çekiyor ipi Kimbilir kimlere kalmışlığımız Yalnızlık bir tarihtir sen misin Bir geçmişi sürüp giden ak turna? Ya benden önceydi ya da çok sonra Bir halk türküsüne gül olan sesin Yalnızlık bir tarihtir onlarla Gök dediğin iki kuşun arası Ey ilkyazlı gülüşlerin sonrası Ansızın donuyor gül, bakışlarda

	Yalnızlık Sonnet'si yalnızlık zamanlandı: önce aşk, sonra yaprak... günler geçilecekler... atlar, gümüş yeleli! yüzünü aynalara, bir tek onlara bırak; sürünsün sır'ı aşkın, bak, seni görmeyeli çok değişti aynalar! ev içleri bulandı; herşey artık ne kadar, ne kadar da kurak! odalar orda burda, içlerine kapandı; sofalarsa eğreti; yüklük ve kap kacak somurtup duruyorlar... herşey ölgün! bekleyiş gibidir burda olmak, 'bekleyiş gibi' olmak... sen gel, şimdi kendini o aynalarla değiş; gel, burda ol! daima! -ve nasılsa kararmak- ta olandan bakarım sana giden günlere; tenindir, beleniyor, âh, yeşil ekinlere...

	Yolculuk ve Gül nerde o sarısabır, safran ve sarı sesi akşamın? duymak sanki bir gülün yolculuğu gibidir bahçeden sana doğru; gelsin, bilsin ve sensin, yağdığın o yağmuru alıp gidensin işte, daha ergin bir yaza... bahçemde yer kalmadı, her taraf tıka basa yaşlı yazlarla dolu... orda, elbet o çölün ortasında yabansı, ürkek ve sanki garip bir şeyler duyuyorum... sesler, şeyler? ölünün son gördüğü o gülü çağrıştıran, -nedense... ben yine bahçemleyim, bu belki kendimleyim mi demek? yolcu ten'dir, eğer yollar bedense...

	Yollar ve Zaman sen bir yalnızlığı koşup gittin de bir yerde buluşulur diye, belki de... elbet buluşulur, orda, o yerde... bir hüzün töreniyle kutlanır bulunur birşeyler ve saklanır saklanan Zaman mı, yoksa yol mudur aranır bahçelerde ve şiirlerde? kimbilir ki dün'dür, ölgündür kalbimiz yollarsa her zaman biraz küskündür yokuşlarda ve inişlerde... Zaman'dır seni sardığım kumaş bekledin, örtülsün ki yavaş yavaş... erguvandın, kayboldun dilegelişlerde