Yapraksız dalların içinden
İlkbaharın yolunu gözleyen
Küçük kuş yuvalı
Çok
Çok daha mahzun
Gündüz vaktinden
Akşamleyin
Karanlık çökerken

2

Oldu mu simdi bu
Ben tam bu şiir bitti derken
Üstelik
Bir de kar yağmasın mı
Lapa lapa
Vah sana
Küçük kuş yuvası
Vah ki v ah

Arif Damar

Mahremdir şiirin dile gelişi. Sakınmalı onu
arsız işretten. Ozan sarkışından geride durmalı
Bunlar ezberimdi. bilirdim. Fakat şaşardım yine de
süzerken henüz doğrulttuğum bir şiiri, uyuşmuş
kaslar, toza batmış duyumlar arasında. Şaşardım
onca can yongası sözcüklerde, kıvrılıp sarkma, ak
kağıt üzerinde, katmer katmer kanayış... Yazı
doğururmuş meğer, ozan bir çığlık hasada
 

Ozanın İkilemi

Bakıyorum kimi zaman: Şiirimden boylanan
ben! Solgun çizgiler, şöyle böyle, birkaç
ölgün itiraf, sanki ışınlar gibi bulutlardan
Ben ki, onca sakınırdım biyografilerden
ve bir tiksintiyle kaçardım şiirine yön
verenden... Belki de gerekli bunlar, belki
bilinmeli nelerden geçip geldiği ozanın
bir çöle bir bulutu yetiştireyim derken
 

Ozanın Melankolisi

Çok zaman yorardı sessizlik. Gençtim,
bir tavus gibi kurumlu. Hayır, alçalırındım hiç
boyun bükmüş değilim hesaplı susuşlara.
Biliyordum en basından, sezmiştim, şiiri kollayan
yazgıyı. Yine de. uyanıp kimi zaman bir cinnet
açığında, beni anacak, beni yüreklendirecek bir ses
ummadım değil. Diş biledim hatta, yumruk sıktım
şenlik maytaplandıkça uzaktan: ahkâm kesenler
o hay huy... Anlamsız şimdi bunlar! Susup
bir gizemi kollayanlar yüzümde. Susuyorum sorsalar.
Belki sabır! Ah. evet. belki de, o çetin beldelerde
günlerin akışı, dostluklar, karı kız, derken
yaşlanmışım. şiirlerim kadar duru

Yalçın Sadak