Hayatı

XVIII. Yüzyıl Klâsik Türk Edebiyatı şairlerinin en ünlüsü olan Nedîm 1681'de İstanbul'da doğmuş ve 1730'da ölmüştür.

Nedim sistemli bir medrese tahsili görmüş, kadılık ve müderrislik yapmıştır. Şiirleriyle Padişah III. Ahmet ve Sadrazam Nevşehirli Damat İbrahim Paşanın dostluk ve himayelerini kazanınca sıkıntıdan uzak bir hayat yaşamıştır.
Hayatı bütün hazlarıyla yaşayan şair, kendini zevke ve eğlenceye vermiş şiirlerinde de bunu duyurmaya çalışmıştır. Müderris olmasına rağmen Divan'ında dinî şiirler bulunmamaktadır. Nedîm, Klâsik Türk Şiiri'nde yenilikler yapmış bir sanatçıdır. Bu şiirin soyut dünyasından çıkarak, dış dünyayı ve duyguları gerçek yönleriyle vermeye çalışmıştır. Şiirlerinde açık ve anlaşılır bir dil kullanmış, duygularını serbestçe ve bayağılığa düşmeden zarif bir ifadeyle anlatabilmiştir.

Nedîm, XVII. Yüzyıl Klâsik Türk Şiiri'nde başlayan Sebk-i Hindî üslûbunun XVIII. yüzyıldaki temsilcilerinden biridir.
Sebk-i Hindî, Hind tarzı veya Hind üslûbu demektir. Önce İran'da gelişen bu üslûbun Türk şiirine tesiri XVII. yüzyılda başlamıştır. Bu yüzyıldaki gerçek temsilcileri Nailî, Neşâtî ve Fehîm'dir. XVIII. yüzyılda bu üslûp, Nedîm ve Şeyh Gâlib'in şiirlerinde görülür.

Hind üslûbunun dili ince, nazik ve süslüdür. Şiirde anlamın sözden daha değerli olması, hayalleri genişletmiştir. Yeni mazmun aranması, şairlerin halk diline önem vermesine yol açmış; bu durum da şiirde bir yerlileşme ve mahallîleşme sağlamıştır.

Tasavvufî düşünceler ve ıstırap bu üslûbun .diğer özellikleridir. Nedîm, şiirlerinde bu üslûbun anlam özelliklerinden ziyade dil özelliklerine yer vermiştir. Çünkü tasavvufî düşünceler ve ıstırap onun şiirlerinde görülmez.
Hece vezniyle bir türkü yazan ilk Klâsik Türk Edebiyatı şairi de Nedim'dir. Dili halkın kullandığı şekilde şiirine yerleştirmiş; vezin kaygısıyla, Türkçe söyleyişin tabiîlik ve güzelliğini bozmamıştır.

Nedîm'in tek manzum eseri Divan'dır. Divan dışında Arapça'dan bazı tercüme nesirleri de bulunmaktadır.